2018 წლის საუკეთსო ყველგანმავალი


3 დეკემბერი 2018 / 23:01

დიდი მანქანა, უფრო კონკრეტულად კი ჯიპი, როგორიც განგსტერულ ფილმებში შეგხვდებათ, ან ყოველდღიურ ცხოვრებაში, რომლის საჭესთან დიდი ალბათობით big boss იჯდება, რომელიც შეჩვეულია ძალაუფლებას და საქმიანობის წინამძღოლობას, მოკლედ რომ ვთქვათ ბევრი ავტომოყვარულისთვის სანატრელი ოცნებაა. თუმცა ეს ოცნება საკმაოდ ძვირია, იმდენად ძვირი, რომ ზოგიერთს მისი ახდენა არ უწერია. დღეს კი ვისაუბრებთ ამ მომენტისათვის გამორჩეულ ჯიპებზე და შევეცდებით ავარჩიოთ მათგან საუკეთესო.

 

თუ თქვენ გყავთ ML, X5, Q7 და მსგავსი ტიპის მანქანები, იცოდეთ, რომ თქვენ ჯიპი არ გყავთ, თქვენი მანქანა არის კროსოვერი. საკმაოდ გავრცელებული შეცდომაა, როდესაც კროსოვერი ჯიპში ეშლებათ. ყურადღება გაამახვილეთ იმ კრიტერიუმებზე, რომელსაც ჯიპს გააჩნია: მანქანას აუცილებლად უნდა ჰქონდეს: დამოუკიდებელი ჩარჩო (ე.წ რამა), დიფერენციალის ბლოკირება, სრული ამძრაობა, მაღალი კლირენსი (მინიმუმ 20 სმ-ზე მეტი), “დაბალი სიჩქარის გადაცემათა კოლოფი” (პანიჟენი).

დღეს ჩვენ შევადარებთ 4 ჯიპს, რომლიდანაც ორი უკვე კლასიკაა, ერთი - ემზადება თანამედროვე ტექნელოგიებისა და გამოცდილების სინთეზით პირველი გახდეს, ხოლო, ერთიც, ახალ სიტყვას ამბობს თავის კატეგორიაში: მიეგებეთ მონაწილეებს: Mercedes-Benz G class, Toyota Land Cruiser 200, Land Rover Discovery და რა თქმა უნდა, ამერიკული Chevrolet Tahoe. ამ მანქანების ზუსტი შედარებისთვის ავირჩიეთ შესაბამისი სიმძლავრის ძრავები, თუმცა, Tahoe, როგორც ტიპური, ამერიკული დიდი მანქნა, მხოლოდ დიდი ძრავით გამოდის და მის წიაღში დგას 6.2 ლიტრიანი, 426 ცხენის ძალიანი აგრეგატი.

 

მარკა

სიმძლავრე

საწვავის მოხმარება (შერეული)

აჩქარება (0-100კმ)

Mercedes-Benz G 350d

245 ც.ძ

9,9 ლ

8,8 წმ

Toyota LC 200 4.5TD

249 ც.ძ

12 ლ

8,6 წმ

Land Rover Discovery 3.0 TD

249 ც.ძ

7,5 ლ

8,1 წმ

Chevrolet Tahoe 6.2

426 ც.ძ

13.4 ლ

6,8 წმ

 

Chevrolet Tahoe

ზოგიერთს შეიძლება გაუკვირდეს, რატომ არ დავწერეთ Wrangler, Patrol, Pathfinder-ზე და რატომ მაინც და მაინც “ტაჰო”. აუცილებლად დავწერთ დანარჩენ ჯიპებზე, მაგრამ “შევროლემ” ნამდვილი ფურორი მოახდინა ახალი “ტაჰოთი” და დიდი პროგრესული განვითარებაც დაგვანახა, ამიტომ, ამჯერად ჯობს სწორედ მას გავეცნოთ.

დავიწყოთ ნამდვილი მონსტრიდან, რომელიც კონკურენტების ფონზე, საკმაოდ სოლიდურად და საუცხოოდ გამოიყურება. მისი ვიზუალი შედარებით აგრესიულიც არის, ვიდრე დანარჩენი მანქანების. რადიატორისა და ფარების დიზაინი, რომელიც წარმატებულად ერწყმის ერთმანეთს, ეფექტურ შთაბეჭდილებას ახდენს მნახველზე და მის მასიურობას თითქოს ხაზს უსვამს. ფერის მიუხედავად, იქნება ტაჰო შავი, წითელი, ლურჯი ან სხვა, მისი ქარიზმა ყოველთვის გამოკვეთილია. Cadillac Escalade-ც კი მის გვერდით, როგორც მოხუცი მათემატიკოსი ისე გამოიყურება.

შიგნიდან “ტაჰო” გამდიდრდა… წინა მოდელების ინტერიერი აშკარად ეჭვქვეშ აყენებდა მატერიის მდიდრულობას. ამჯერად სიტუაცია შეიცვალა, თუმცა რადიკალურად მაღალი ხარისხი მაინც არ იგრძნობა. მაგალითად, ამ მხრივ, ჩამორჩება G class, ვერც Land Rover-ის მოყვარულებს გააკვირვებს. სასიხარულოა ის ფაქტი, რომ “შევროლემ” დაიწყო მაღალხარისხიანი ინტერიერის შექმნა, დარწმუნებული ვარ, ადრე თუ გვიან ისინი კონკურენტებს ხარისხით გაუთანაბრდებიან.

 

სავარძლების მესამე რიგს, VIP-ს ნამდვილად ვერ უწოდებთ. სიმართლე გითხრათ, ვერც სირბილით მოგხიბლავენ, იდაყვის ჩამოსადებიც არ გააჩნიათ და რაც მთავარია, დიდი სივრცეც არ აქვს. მეორე რიგი უკვე შედარებით სოლიდურია, რბილიც არის, მაგრამ ჩემი აზრით, ამ სავარძლებს ვერ ვუწოდებთ ჰაიკლასს. ჭერზე გვხვდება შტატური მონიტორი და ასევე, ყველა სახის როზეტები, რაც ხშირი ნამდვილად არ არის. გაჯეტების მოყვარულებს ეს აუცილებლად გააბედნიერებს. გვერდებზე ჭიქების ჩასადებები, საკიდები, სხვადასხვა სათავსოები და ჯიბეები. გამორჩეულად აღვნიშნავ მეორე რიგის სავარძლების ცალკე კლიმატ-კონტროლს, მიუხედავად იმისა, რომ აქ ის ერთია, თავს მაინც მყუდროდ გაგრძნობინებთ. შესაბამის კომპლექტაციაში გელოდებათ სავარძლის გათბობაც…

 

 

წინა სავარძლები უკვე სხვა დონეა. დავიწყოთ იქიდან, რომ მთლიანად ელექტროფიცირებულია, აქვს მეხსიერება, შესაბამისად იმახსოვრებს თქვენს სურვილისამებრ დაყენებულ კონფიგურაციებს. გათბობა შეგიძლიათ ჩართოთ წელთან, ან თავთან.

 

უშუალოდ ტყავი რბილი და ძალიან მაღალი ხარისხის არ არის. თუმცა ამ შემთხვევაში “შევროლეს” ვერც გავამტყუნებთ. ეს მანქანები ამერიკაში ძირითადად სპეციალურ სამსახურებს გააჩნიათ, მაგალითად სპეცდანიშნულების ზოგიერთი რაზმები “ტაჰოთი” გადაადგილდება. მსგავსი ტიპის ექსპლუატაციის დროს, რა თქმა უნდა, მწარმოებელი არ გამოიყენებს ძვირფას ტყავს და სამართლიანიც იქნება. მთავარია ის ადვილად სუფთავდებოდეს და აღდგენაც მარტივი იყოს. მოკლედ, ის ფაქტი, რომ ამერიკული იაფასიანობას ბოლო მოეღო, აღსანიშნავი მომენტია!  

 

ინტერფეისში, მაინც გამოვნახეთ, დეტალი, რომელიც ჩემთვის პირადად გამაღიზიანებელია. ნახეთ ინდიკატორების ეს უსაზღვრო ზეიმი: ვოლტმეტრი, ანტიფრიზის თერმომეტრი, საწვავის მაჩენებელი და ზეთის წნევაც კი! ჩემთვის ეს ნამდვილი ტრაგედიაა, როცა მანქანას, როგორც ექსტერიერში, ისევე ინტერიერში აქვს, ყოვლად უსარგებლო დეტალები, მაგრამ “ტაჰომ” ნამდვილი რეკორდი დაამყარა უსარგებლო დეტალებში. დარწმუნებული ვარ, მძღოლების აბსოლუტური უმრავლესობა საერთოდ არ ხმარობს ამ ინდიკატორებს. რა თქმა უნდა, საწვავის მაჩვენებელს არ ვგულისხმობ. ის 6.2 ძრავის შემთხვევაში სავარაუდოდ ყოველთვის ყურადღების ეპიცენტრშია. ჩემი აზრით, აჯობებდა ეს მაჩვენებლები ბორტ-კომპიუტერში გადაეტანათ და მისი საერთო ზომა გაეზარდათ, ბოლო-ბოლო ბევრად თანამედროვე მაინც იქნებოდა.

 

სვლაში “ტაჰო” ნამდვილად არ დაიწუნება, 6.2 ლიტრიანი 8 ცილინდრიანი ძრავი თავის საქმეს კარგად ასრულებს. დაბალ სიჩქარეზე და აქსელერატორის ბოლომდე დადგმის დროს სხვა მძღოლები გაოცდებიან “შევროლეს” სინაგლით, თუ როგორ მარტივად შეუძლია აჩქარება ამხელა კომოდს ბორბლებზე და მეორეს მხრივ დაიწყებენ ფიქრს ეს ღრიალი, რომელიც ძრავიდან ისმის, რომელი ცხოველისას ჰგავს. მოკლედ, “ტაჰო” კარგად დარბის, მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, ეს მისი ტოპ აგრეგატია და G class-ის 63-თან ნებისმიერ შემთხვევაში უშანსოდ იქნება. სირბილე ნორმალურია, ნამდვილად არ ითქმის ეტალონი არის თავის კლასში, მაგრამ ბოლოც არ იქნება. პრემიუმ კლასისთვის Cadillac-ს მიმართეთ, “შევროლე” ამერიკაში მოისაზრება, როგორც საშუალო შემოსავლის ოჯახის დიდი მანქანა, ან სპეც დანიშნულების ჯიპი.

 

გამავლობით გულგრილს არ დაგტოვებთ, “ტაჰაოს” გააჩნია მდიდარი არსენალი, რომ კონკურენტებს არ ჩამორჩეს ექსტრემალუ უგზოობაზე. ძლიერი ძრავი კი ყოველთვის მზად არის სიმძლავრე შეაშველოს წინაღობებს. უკანა დიფერენციალი თვითბლოკირებადი, გაზრდილი ხახუნით. ღერძთაშუა დიფერენციალი მუფტა იბლოკება ფრიქციული მუფტით, რომელიც ჩართვა/გამორთვის ღილაკით მუშაობს.


 

Land Rover Discovery

თავის რიგს მორჩილად უცდის ბრიტანელი Discovery, რომელიც პატარა სასწაულის მოხდენის იმედად მოვიდა. გამავლობას თუ არ ჩავთვლით Land Rover არაფრით მომწონდა, მაგრამ ეს სულ სხვა შემთხვევაა, რამეთუ პირველობისთვის ბრიტანელს სერიოზული ამბიციები და რაც მთავარია უნარები გააჩნია.

 

Land Rover-სა და Range Rover-ს შორის რამდენიმე ძირეული განსხვავებაა, თუმცა უმთავრესი მაინც ის არის, რომ “რენჯი” აქცენტს სპორტულობაზე და პრემიუმ კლასზე აკეთებს, ხოლო “ლენდი” - პრაქტიკულობასა და მაღალ გამავლობაზე. განსხვავდება მათი მასები და სხვადასხვა ტექნიკური მახასიათებლები, ისეთი როგორიცაა: ბორბლების ბაზა, დაკიდების სისტემა Land-ს ხშირ შემთხვევაში ზამბარაზე აქვს, Range-ს პნევმო-ზე, სურვილისამებრ, გადაწყობა შეიძლება.

 

მოკლედ, Discovery-ს შემთხვევაში იმის თქმა მინდა, რომ ის გამოვიდა მდიდრული საოჯახო მანქანა. მიუხედავად იმისა, რომ “ტაჰო” უფრო დიდი და მასიურია, ვიდრე ბრიტანელი, სავარძლების მესამე რიგში ბევრად მეტი სივრცე იგრძნობა, როგორც თავს ზემოთ, ასევე, ფეხების გასაშლელადაც. კიდევ ერთი პლიუსი, ვისაც მანქანაში ელექტროდეტალები მოსწონს: სავარძლების ყველა რიგი რეგულირდება ღილაკებით. მაგრამ ამით სიურპრიზები არ თავდება და “ლენდი” კიდევ უფრო შორს წავიდა ტექნელოგიურად: თქვენ მანქანას ესაუბრებით! მაგალითად, ეტყვით: “დაკეცე სავარძლები”, და ის დაკეცავს…

 

სალონს რაც შეეხება… მიუხედავად იმისა, რომ ყველგან ტყავია, გადაჭარბებულის შეგრძნებას მაინც არ ტოვებს, ალბათ, იმიტომ რომ ძალიან რბილი და სასიამოვნოა. ასეთი რამ “ტაჰოში” ნამდვილად არ ყოფილა. სავარძლებიც კომფორტულია, კარგი გვერდითი მხარდაჭერით. იყო დეტალები, რომლებიც გვაიძულებს ცერად შევხედოთ, მაგალითად, ხეს მალევე შეემჩნა ნაკაწრები… 10 დიუმიანი მონიტორი ყველას აბედნიერებს, თანაც ის ფაქტი, რომ აქ ios-ისა და android-ის სრული ინტეგრირებაა შესაძლებელი, დამატებით პატივისცემას იწვევს…

 

და რომ იცოდეთ, რა კარგია ეს 5 მეტრიანი ჯიპი გზაზე, მიუხედავად დიდი თვლის ბაზისა, ვერ დაიჯერებთ. ამ სასწაულს მისი რთული დაკიდების სისტემა ახდენს, რომელსაც ეხმარება სიმძიმის განაწილება. ასფალტზე მისი უგზოობის შესაძლებლობები შეუზღუდავია, ნამდვილი თორია “შურისმაძიებლების” ბოლო ნაწილიდან. ხმის იზოლაციამ ოდნავ გაგვიცრუა იმედები, 120კმ/სთ-ის მერე გარესამყაროს ხმა რიგიანად აღწევს სალონში. ამ მხრივ ნამდვილად აქვთ ბრიტანელებს სამუშაო. რაც შეეხება დიზელის 6 ცილინდრიან აგრეგატს. რა თქმა უნდა, მას არავინ მოსთხოვს სპორტულ შესაძლებლობებს, დადის ის საშუალოდ. სამაგიეროდ საწვავის მოხმარებით მძღოლი კმაყოფილი დარჩება, ამის გარანტიას თვითონ მწარმოებელი იძლევა.

უგზოობას რაც შეეხება, როგორც თევზი წყალში, ზუსტად ისე გრძნობს თავს ჩვენი Discovery აღმართსა და ტალახში. თუ მკითხველი ელოდება პასუხს კითხვაზე: აჯობებს თუ არა “ტაჰო” ბრიტანელს ამ სფეროში, ცალსახად გიპასუხებთ, რომ ამერიკელი უბრალოდ უშანსოდ არის. გასაკვირი აქ არც არაფერია Land Rover-ს მთელი საუკონოვანი კულტურა აქვს გამორჩეულად კარგი ყველგანმავალების წარმოების. “შევროლე” კი ბოლო წლებია ცდილობს გადააწყოს უბრალო საოჯახო მანქანა მაღალი გამავლობის საოჯახო მანქანად. ასე რომ ტოტალური უპირატესობით აქ იგებს “დისკო”.

 

Land Cruiser 200

უბრალო, გამავალი, ლეგენდარული… ამ სიტყვებით შეგვიძლია დავახასიათოთ ტოიოტას დიდი ჯიპი, რომელიც ავტომოყვარულებში ყოველთვის პატივისცემით სარგებლობს. როდესაც ადამიანი იგებს ოლიმპიადას, მაყურებელი მას პატივს სცემს, მოსწონს-არ მოსწონს სხვა საკითხია, მაგრამ პატივს აუცილებლად სცემს. არიან მანქანები, რომლებმაც მოყვარულებში გემოვნების ოლიმპიადა მოიგეს და ისინი ყოველთვის გამორჩეული ყურადღებით ისარგებლებენ. ერთ-ერთი ასეთი მანქანა არის Land Cruiser, რომელიც ნებისმიერ თაობას თავს აწონებს.

ინტერიერი გამოცდილ ავტო მოყვარულს აუცილებლად მოაგონებს 90-იანების კვალს… დიდი სივრცეები, ყოველგვარი გადაჭარბებული ღილაკების გარეშე. იაპონელები 200-ს ქმნიან თითქოს იმათთვის, ვისაც ერთის მხრივ სურს ახალ ტექნელოგიებთან ზიარება, მაგრამ ასევე გასული საუკუნის მიწურულის ნოსტალგია აქვს. აქ ვერ შეხვდებით ხელის ელექტრო მუხრუჭს, მოგიწევთ ძველი კეთილი მექანიკური მუხრუჭით ისარგებლოთ, რომელიც ტროსით არის დამაგრებული და ხელით გამოწიოთ. ვერც სავარძლის მასაჟორებს ნახავთ, რომლებიც დღეს თითქმის ყველა საშუალო ბიუჯეტურ მანქანაში გვხვდება. სხვათაშორის ტყუპისცალ Lexus GX-სგან მან დაკიდების პნევმო სისტემა შეიძინა, მაგრამ ისეთი წვრილმანების ინტეგრაციაზე ფიქრიც კი, რაც ზემოთ ვთქვით, უბრალოდ სულს უხუთავს იაპონელებს. თუმცა იყო ისეთი მომენტიც, როცა სასიამოვნოდ გაგვაოცა დიდმა მოუქნელმა მეგობარმა: აქტიური კრუიზ-კონტროლი.

იაპონელებმა მას ასწავლეს მანქანის მართვა და მძღოლიც კმაყოფილი უნდა დარჩეს. კრუიზი არ ნერვიულობს, როცა სხვა მანქანა გასწრებთ და შემდეგ თქვენს ზოლში, თქვენს წინ აღმოჩნდება, მას არ ახასიათებს უაზრო შიშები და ისტერიული მუხრუჭები, როცა მათი გამოყნება საჭირო საერთოდ არ არის. ერთი მინუსი კრუიზსაც აქვს, 50კმ-ზე ის უკვე ისეთი სანდო აღარ არის და მძღოლის აქტიურ ჩართულობას მოითხოვს.

 

აქედან გამომდინარე, ვისაც გინდათ თანამედროვე ტექნელოგიებით გამოტენილი ჯიპი, LC 200 ვარიანტი არ არის. მაგრამ რატომ იყიდება ეს მანქანა კონკურენტებზე უკეთესად? რა არის მისი მთავარი საიდუმლო?! ამაზე ცალსახა პასუხი გვაქვს: გამოცდილება, ნდობა და ხარისხი.

 

“ტოიტა” დღეს იმ იშვიათ ავტომობილებს მიეკუთვნება, რომლებიც ინარჩუნებენ მაღალ ხარისხს და ისინი, რაც არ უნდა ბანალურად ჟღერდეს, ძალიან, ძალიან ძნელად ფუჭდებიან. ვისაც არ მოსწონს Land Cruiser-ის სიმარტივე და უბრალოობა, ამას თავის დიდი პლუსიც აქვს - მისი სერვისი საკმაოდ მარტივი და იაფია. რაც უფრო მანქანა დამოკიდებულია კომპიუტერსა და ელექტროობაზე, მით უფრო ხშირია გაუმართავი შეცდომები და დროთაგანმავლობაში გარდაუვალი იქნება “ჭედვები”. ეს “200”-ის მფლობელებს ყველაზე ნაკლებად ემუქრება.

 

მიუხედავად იმისა, რომ მას ტურბინირებული დიზელის აგრეგატი უდგას, საწვავის ეკონომიურ მოხმარებას მისგან არ უნდა ელოდოთ. ჯერ მარტო მწარმოებელი საშიშ 13-14 ლიტრს ასახელებს, მაგრამ თავადაც ხომ იცით, ეს რიცხვები 90%-ის შემთხვევაში არ დამეთხვევა და ვერც 250 ცხენის ძალით დარჩებით კმაყოფილი, რომელიც თითქმის 3 ტონიან მანქანას მაინცდამაინც დიდებულად ვერ ხელმძღვანელობს.

 

მაგრამ… Land Cruiser-ის აზრი და იდეა სხვაში მდგომარეობს. ეს არის მოუთვინიერებელი, ველური ძალა ქალაქის პირობებში, რომელსაც მძღოლს პირდაპირ უხმობს: “წამო, ტალახში, წამო, მთებში, წამო, წყალში”. ის იხუთება ქალაქის ტრაფიკში, ის ვერ გრძნობს თავს დაჯერებულად შუქნიშებზე, სადაც მის წინ და მის უკან ათობით მანქანები დაწყვილდნენ. ქალაქში LC 200 არის, ცხოველი, რომელიც ვოლიერშია გამოკეტილი.

რას აკეთებს ეს მანქანა უგზოობაზე, ზოგიერთი ვერც წარმოიდგენს. არ არსებობს მისთვის წინაღობა: აღმართი, დაღმართი, თოვლი, წვიმა. ის უბრალოდ მეფეა! თუ გაქვთ საკმარისი გამოცდილება და შესაბამისი უნარები, რომ მანქანა უგზოობაზე მართოთ, ჩათვალეთ, დიდი იაპონელი პრაქტიკულად უკონკურენტოა. მის ტექნიკურ მხარეზე დაწერას არანაირი აზრი არ აქვს, თითქმის არაფერი შეცვლილა წლების განმავლობაში, მაგრამ ის ძველებურად ყველაზე კარგი თუ არა, საუკეთესოებს შორის ნამდვილად არის!

 

Mercedes - benz G350d

გახსოვთ, რა დავწერეთ ოლიმპიადის შესახებ. G კლასმაც მოიგო ეს ოლიმპიადა თავის დროზე და დღეს Mercedes-ის ყველაზე მსხვილი კონკურენტის ფანებიც, სულით ხორცამდე BMW-ს ფანებიც კი პატივს სცემენ ამ მოდელს, ნუ, მინიმუმ არ სძულთ.

 

საინტერესოა, მისი დიზაინი ძველია, მაგრამ ყოველთვის მოდაშია. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ G კლასი უბრალოდ ავტო ინდუსტრიის კლასიკაა. თუ Land Cruiser შედარებით ოქროს შუალედს პოულობს და  წარსულსა და მოდერნისტულს შორის ზომიერი ინტერიერი აქვს, G კლასი, არ ერიდება უხვად დანერგოს თანამედროვე ტექნელოგიები, ჩადგას უძვირფასესი ტყავის სავარძლები, მულტიფუნქციური დისპლეი, უამრავი ქვედამხმარე მექანიზმები და ასე შემდეგ.

 

G კლასს აქვს კულტურა, მას ყავს ორი სახის მომხარებელი: ნამდვილები და მოდას აყოლილები. ვინც არ იცის ამ მანქანის რეალური შესაძლებლობები და სირთულეები, მას ბრმად ყიდულობს, მაგრამ რამდენიმე წლიანი (თუ გაქაჩა წელიც) ექსპლუატაციის შემდეგ, ის გადჯდება GLC, X3-ზე, ან რამე მსგავსზე. მკითხველი გაურკვევლობაში, რომ არ შევიდეს, მოგიყვებით მცირე სირთულეებზე. ჯერ ერთი, ამ მანქანის კარები რომ დახუროთ, სუსტი ქალური ძალა საკმარისი არ არის. დროდადრო გამოგიმუშავდებათ უნარი, მაგრამ თქვენ რომ ამ ძალით დახუროთ თუნდაც GLS-ის კარები, შეიძლება ის აღარასდროს გაიხსნას! კი, აქვს ამ მანქანას საჭის გამაძლიერებელი, მაგრამ ნებისმიერი მანქანიდან აქ გადმოჯდმოისას, გამოუცდელი მძღოლი მას ვერ იგრძნობს. კი, სჭირდება მის მოხვევას გარკვეული ძალა, მაგრამ მთლიანობაში კარგად უნდა დაფიქრდეთ: გჭირდებათ თქვენ ასეთი მკაცრი მანქანა? ნამდვილად სათქვენოა? შემთხვევით, ხომ არ აყევით მოდას?

 

ხშირად მოისმენთ: “ის არ არის კომფორტული”, “ის არ არის რბილი”, “ის არ არის მანევრირებადი”... არ სჭირდება ამ მანქანას კომფორტი, სირბილე და მანევრი. მისი ჭეშმარიტი მყიდველი არ ეძებს ამ მხარეებს G კლასში! მისთვის მთავარია ხასიათი, ძალა და ისეთი მანქანის მართვა, რომელსაც სხვა ხშირ შემთხვევაში ვერ უძლებს.

2 ტონაზე მეტი რკინა და 245 ცხენის ძალა?! ამაზე რას იტყვით? ნამდვილი G-ს მფლობელი, თუ ის AMG-ის ძრავით არ არის, არ ითხოვს თავის მეგობრისგან გიჟურ აჩქარებებს, შუქნიშნიდან სტარტებს, ძრავის ღრიალს და ასე შემდეგ. თუმცა უნდა ვაღიაროთ, რომ ის LC 200-სთან შედარებით ბევრად აგრესიულია და მაინც ცდილობს მძღოლის გამოწვევას… მაგრამ გინდათ კი სისწრაფე? წარმოიდგინეთ მისი აჩქარება და შემდეგ დამუხრუჭება? ნუ სხვა მანქანასთან შედარებით მისი დამუხრუჭების დინამიკა, რა თქმა უნდა, რომ ხანგრძლივი იქნება. ასე რომ ნუ სთხოვთ G-ს იმას, რასაც არ იმსახურებს, თუ ეს 63 ან ღმერთმა დაიფაროს, 65 AMG არ არის.

 

მისი სტიქია Land Cruiser-ის მსგავსად უგზოობა, ტალახი და სიბინძურეა. განსხვავება მხოლოდ სტატუსშია. თქვენ შეიძლება მითხრათ, რომ რატომ GX არ განვიხილე. კი, GX უფრო პრემიალურია, მაგრამ ის ისეთი არ არის უგზოობაზე, როგორც LC 200. თუ Tahoe-სა და Discovery-ს შემთხვევაში ჩვენ განვიხიელთ ინოვაციები, აქ მათ განხილვას დიდი აზრი არ აქვს. პირველი ორი ისევ ცდილობს ინოვაციების ხარჯზე თავი მოაწონოს პოტენციურ მყიდველს ან გულშემატკივარს, ისინი საჭიროებენ ტრაბახს (Discovey ნაკლებად), მაგრამ უკანასკნელებს არაფერი აქვთ დასამტკიცებელი და ისინი მუდამ ტრენდში იქნებიან…

 

დასკვნა

ნებისმიერი მანქანის ყოლა გარკვეულ გარემოებებთან არის დაკავშირებული, ჩვენ გვიწევს ზოგიერთი ფაქტორის გათვალისწინება. დღევანდელი კვარტეტის წევრებიც გამონაკლისი არ არიან. უსაზღვროდ მომწონს ტაჰო, მისი ქარიზმა, მისი ფორმები და რა თქმა უნდა, დიდი ატმოსფერული ძრავების ამერიკული ტრადიცია. ასეთი ტემპებით მალე სულ გაქრება დიდი ძრავები და ყველა გადავა 3 ლიტრიან, 6 ცილინდრიან ტურბინირებულ ან კომპრესორიან ძრავებზე. ძველი სკოლის აგრეგატები გადასაგდები გახდება და მათთან ერთად წავა დრო, რომელიც ნოსტალგიასავით დარჩება. როგორი კარგიც არ უნდა იყოს “ტაჰო” ის საქართველოსთვის არ არის. ჯერ ერთი მიუწვდომლად ძვირი სერვისისა და ნაწილების გამო, მეორეც ის ქართველი მომხმარებლისთვის ძალიან ბევრს საწვავს მოიხმარს. ასეთი მანქანის შეძენა გრძელვადიანი წამგებიანი მანევრი იქნება, რომელიც დროთაგანმავლობაში უარყოფით ემოციებს გამოიწვევს. მე შევეცადე ოთხივე მანქანა დადებითი და უარყოფითი მხარეებით მეჩვენებინა. დარწმუნებული ვარ ყველას სხვადასხვა მოგეწონებათ და ეს სავსებით ნორმალურია, მაგრამ ჩემი ხმა მისდის… Land Cruiser-ს. მის საჭესთან ჯდომა სხვა ემოციებს იწვევს, არც ერთი მანქანა არ არის დასაწუნი, მაგრამ ჩემთვის LC 200 უფრო ახლოს დგას. აცნობიერებ, რომ შენი ავტომობილი ვერ აჩქარდება და ვერც მყისიერად დამუხრუჭდება, ბევრს ვერ გაასწრებ თუ საჭიროება მოითხოვს, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ არც გიჩნდება მსგავსის სურვილი. გინდა უბრალოდ გემივით იცურაოს, ყოველგვარი ზედმეტად რესკი მანევრების გარეშე, დატკბე გარემოს ყურებით და მეტ-ნაკლებად რბილი სვლით. მისი მართვის დროს გამორიცხულია “ნახე, ეხლა რა გავაკეთო”-ს ტიპის ფრაზები. არც იცი და მითუმეტეს არც გაინტერესებს რამდენ ხანში დაგიდებს 100კმ/სთ-ს. შენ უბრალოდ გყავს მანქანა, რომელმაც ოლიმპიადა მოიგო...